"Laatst in Kinepolis naar ‘Salt’ gaan kijken. Dat is de nieuwe met Angelina Jolie. Een ticket kost tegenwoordig negen euro. Ieder jaar lijkt er een euro bij te komen. Van die beruchte deflatie is ook hier niets te merken."
[Beursparels Nr.28]
Inflatie of deflatie?
Thursday, 12 August 2010
Vele economen geloven dat Amerika afstevent op een Japans scenario. Nochtans zijn er heel wat verschillen tussen beide landen.
"Toen ik in 2008 in Beursparels zowel de crash van de Bel-20 als de financiële crisis voorspelde, heb ik dat ook naar verscheidene kranten gemaild. Naïeve kloot als ik ben, dacht ik dat iemand die e-mail later zou bovenhalen en me zou bellen voor een interview. Of me een wekelijkse column zou aanbieden. Een track record blijkt evenwel geen vereiste om door de massamedia gevraagd te worden."
[Beursparels Nr.26]
De kredietcrisis
Wednesday, 04 August 2010
Een student van het 'Art Center College of Design' in Californië maakte als eindwerk deze visuele voorstelling van de kredietcrisis. Jonathan Jarvis slaagt erin om de complexe wereld van de financiële spitstechnologie te herleiden tot de essentie, waardoor ook niet-ingewijden er iets van begrijpen.
"Marc Faber is een fenomeen. Dat had ik drie jaar geleden al door. In tempore non suspecto ging ik bij hem thuis langs. (...) Het werd een lang interview. (...) Genoeg om twaalf bladzijden Beursparels te vullen [archief BP-website]. Achteraf heeft hij me nog heel zijn huis laten zien. Of toch z’n werkhuis. Met een aantal slaapvertrekken voor de gasten. De immense badkuip. Het toilet, dat meer op een troon geleek. De vergadertafel met Mao Tse-Tung collectie. De schilderijen en de boeken. En de tuin. Inclusief luidruchtige puppies... die hij in het Duits afblafte.
Wie Faber wil zien zoals hij echt is, moet eens kijken [en luisteren] naar het interview met Pierre Jovanovic. Het is een Faber in het Frans. Met een marcelleke aan! En tijdens de veertig minuten jaagt hij er toch een drietal sigaretten door. Faber zoals ik ‘m ken."
"Op lange termijn is een reëel rendement van 3 à 5% zowat hetgeen een belegger mag verwachten. Als je het tenminste een beetje slim aanpakt. Dat betekent: spreiding, discipline en geen grote stommiteiten. Gemiddeld vier procent is heel wat minder dan wat particuliere beleggers voor ogen hebben en wat hen door de financiële industrie wordt voorgehouden. Ik ben er overigens zeker van dat de overgrote meerderheid van zowel de gewone beleggers als van de beursbladen op lange termijn de beursindex niet klopt."